Ga naar de inhoud

Verhalen uit de praktijk

Je kunt alleen iemand raken als jezelf geraakt wordt

Deze verhalen zijn gebaseerd op ervaringen uit mijn coachpraktijk. Om de vertrouwelijkheid van mijn coachees te waarborgen zijn kenmerken gewijzigd en aangevuld, waardoor het geen beschrijving van één persoon is. Het geeft een inkijkje in hoe ik werk en wat het met mij doet. Wil je meer lezen? Volg mij dan op LinkedIn.

Stil

Een tijd terug begeleidde ik een medisch specialist. Ze had veel last van stress, sliep slecht en had eigenlijk geen plezier meer in haar werk.

Drie minuten na de afgesproken tijd kwam ze al bellend binnen rennen. Haar witte jas wapperend achter haar aan, moeite om het tempo bij te houden. “Vandaag heb ik maar een half uur. Ik heb zo een familiegesprek. Doe maar even zo’n meditatie, dat is misschien wel goed.”

Ik gaf haar een glaasje water, ging naast haar zitten en zei helemaal niks. Haar ogen schoten alle kanten op, haar ademhaling hoog en een frons in haar voorhoofd. Ik kon haar onrust voelen, de spanning gierde ook door mijn lijf.

Mijn neiging in zo’n situatie is om mee te gaan in de energie van dat moment. Om inderdaad even te mediteren, misschien nog snel een oefening en kijken of we ook nog snel tot een inzicht kunnen komen. Want dat is mijn patroon: laten zien dat ik een goede coach ben, hopen op een complimentje en vooral de onrust wegpoetsen.

Deze keer niet. Bijna 10 minuten waren we stil. Zij stond een paar keer op, liep driftig de kamer op en neer. Dan plofte ze weer in de stoel en staarde een beetje voor zich uit. Een traan biggelde over haar wang. Ze keek me aan, de frons uit haar voorhoofd was weg.

Na een diepe zucht zei ze: “Dankjewel, ik ga nog even alleen wandelen.” Rustig liep ze de kamer uit, haar witte jas als een liefdevolle mantel om haar heen.

Elke dag opnieuw

“𝘐𝘬 𝘳𝘦𝘢𝘭𝘪𝘴𝘦𝘦𝘳 𝘮𝘪𝘫 𝘪𝘯𝘦𝘦𝘯𝘴, 𝘥𝘢𝘵 𝘥𝘪𝘵 𝘩𝘦𝘭𝘦𝘮𝘢𝘢𝘭 𝘯𝘪𝘦𝘵 𝘨𝘢𝘢𝘵 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘥𝘪𝘵 𝘷𝘰𝘰𝘳𝘷𝘢𝘭 𝘰𝘱 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘸𝘦𝘳𝘬. 𝘋𝘪𝘵 𝘨𝘢𝘢𝘵 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘩𝘦𝘵 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯, 𝘰𝘷𝘦𝘳 𝘮𝘪𝘫𝘯 𝘭𝘦𝘷𝘦𝘯.”

Dit was een inzicht van iemand die ik al een tijd lang coach. Ineens het besef dat hij zich privé misschien wel net zo gedraagt als op zijn werk. Op een andere manier, met een andere lading. Maar als je uitzoomt met hetzelfde patroon.

Het ontrafelen van je eigen patronen kan veel brengen. Zelf heb ik ook zo’n hardnekkig patroon. Als klein meisje was ik heel verlegen, ik vond het moeilijk om voor mijzelf op te komen. Eén van mijn beste vriendinnetjes op de lagere school raakte op een gegeven moment bevriend met iemand anders. Een meisje waar ik geen klik mee had. In het begin spraken we met z’n drieën af, maar echt leuk was dat niet. Steeds vaker gingen zij iets samen doen, zonder mij. Ik voelde mij afgewezen, was jaloers, maar dat zeggen durfde ik niet. En daar ligt de basis van mijn patroon. Gereserveerdheid als beschermingsmechanisme om afwijzing niet te hoeven voelen.

Terugkijkend op mijn leven kan ik zien dat ik dit patroon vaak heb herhaald. Als ik in een relatie een afstand ervaar (lees: iemand is een keer chagrijnig, reageert niet op berichten, vraagt niet naar mij), dan stop ik met uitreiken. Ik denk dat ik hierdoor best wat potentiële vriendschappen aan mij voorbij heb laten gaan.

Het ontrafelen van je patronen kan je veel brengen. Het inzicht is niet alleen maar leuk. Maar als je bewust bent wat je doet en waarom je het doet, kun je kiezen om het anders te doen. Elke dag opnieuw.